PM ਮੋਦੀ ਨੇ ਦੌੜਾਕ ਗੁਰਿੰਦਰਵੀਰ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ‘ਮਨ ਕੀ ਬਾਤ’, 100 ਮੀਟਰ ਦੌੜ ‘ਚ ਬਣਾਇਆ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰਿਕਾਰਡ
ਗੁਰਿੰਦਰਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੌੜਾਕ ਮਿਲਖਾ ਸਿੰਘ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਵੀ ਖੇਡ ਪਿਛੋਕੜ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦਾਦਾ ਦੋਵੇਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਹੀ ਖੇਡਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਜਨੂੰਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਰ ਸਾਲ, ਦੀਵਾਲੀ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਸਾਲ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਘਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮੈਡਲ ਅਤੇ ਟਰਾਫੀਆਂ ਸਾਫ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਨਰਿੰਦਰ ਮੋਦੀ ਨੇ ਭਾਰਤੀ ਦੌੜਾਕ ਗੁਰਿੰਦਰਵੀਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ 100 ਮੀਟਰ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰਿਕਾਰਡ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ‘ਮਨ ਕੀ ਬਾਤ’ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਵੀ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਖੇਡ ਭਾਵਨਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੇਡਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣੀ ਪਵੇਗੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ।”
ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਈਆਂ। ਮਨ ਕੀ ਬਾਤ ਵਿੱਚ ਗੁਰਿੰਦਰਵੀਰ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼, ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਅਤੇ ਖੇਡ ਯਾਤਰਾ ਬਾਰੇ ਜਾਣੋ।
ਟਰੈਕ ‘ਤੇ ਅਤੇ ਵਰਦੀ ਵਿੱਚ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ
ਗੱਲਬਾਤ ਦੌਰਾਨ, ਗੁਰਿੰਦਰਵੀਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਭਾਰਤੀ ਜਲ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੈਟੀ ਅਫਸਰ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ 100 ਮੀਟਰ ਦੌੜ ਵਿੱਚ 10.09 ਸਕਿੰਟ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰਿਕਾਰਡ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, 10.10-ਸਕਿੰਟ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾ ਭਾਰਤੀ ਦੌੜਾਕ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਟਰੈਕ ਤੇ ਵਰਦੀ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ ਟਰਾਫੀਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ
ਗੁਰਿੰਦਰਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੌੜਾਕ ਮਿਲਖਾ ਸਿੰਘ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਵੀ ਖੇਡ ਪਿਛੋਕੜ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦਾਦਾ ਦੋਵੇਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਹੀ ਖੇਡਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਜਨੂੰਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਰ ਸਾਲ, ਦੀਵਾਲੀ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਸਾਲ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਘਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮੈਡਲ ਅਤੇ ਟਰਾਫੀਆਂ ਸਾਫ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਟਰਾਫੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਸੀ,ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਜਿੱਤੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਕਿਹੜੇ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਗੁਰਿੰਦਰਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰੀਅਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖਿਆ ਸੀ।
ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੌੜ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਅਭਿਆਸ ਲਈ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖੇ ਸਬਕ ਸਿਖਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਾਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਣਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।
ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਟੀਵੀ ‘ਤੇ ਦੇਖੋਗੇ
ਮੈਂ ਉਸੈਨ ਬੋਲਟ (ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਜਮੈਕਨ ਦੌੜਾਕ) ਦਾ ਰਿਕਾਰਡ ਟੁੱਟਦਾ ਦੇਖਿਆ। ਇੱਕ ਮਜ਼ਾਕੀਆ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਟੀਵੀ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੰਮੀ ਨੇ ਟੀਵੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਪੜ੍ਹਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਮੈਂ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਟੀਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣ ਦਿੰਦੇ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਟੀਵੀ ‘ਤੇ ਪਾਓਗੇ ਅਤੇ ਗੁਰਿੰਦਰਵੀਰ ਸਿੰਘ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਮੈਨੂੰ ਟੀਵੀ ‘ਤੇ ਦੌੜਦਾ ਦੇਖਦੀ ਹੈ।” ਮੋਦੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਗੱਲ ਹੈ।”
ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖਿਆ
ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਮੱਧ ਵਰਗੀ ਪਰਿਵਾਰ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਵਾਲੀਬਾਲ ਖੇਡਦੇ ਸਨ। ਪਰਿਵਾਰਕ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਕਾਰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੁਪਨਾ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਭਰਿਆ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਸੁਣਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮਿਲਖਾ ਸਿੰਘ ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੁਪਨਾ ਵੀ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਸੁਪਨੇ ਇੰਝ ਹੀ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਸ ਲਈ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਮਿਲਖਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਖੂਨ ਦੀ ਉਲਟੀ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਸਿਖਲਾਈ ਲੈਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਦੌੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਗਮੇ ਲਿਆਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
100 ਮੀਟਰ ਭਾਰਤੀਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ 100 ਮੀਟਰ ਦੌੜ ਚੁਣੀ ਤਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ 100 ਮੀਟਰ ਦਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਭਾਰਤੀਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਭਾਰਤੀ ਸਰੀਰ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ। ਮੈਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ ਕਿ ਗੁਰਿੰਦਰਵੀਰ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਚੁਣਿਆ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਾਂਗੇ।
ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ। ਅੱਜ ਹਰ ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਦੌੜਾਕ ਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ 100 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ ਦੌੜਨਾ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ 100 ਮੀਟਰ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਣੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਨਾ ਪਿਆ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੰਕੇ ਸਨ। ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਕਈ ਵਾਰ ਸਿੱਖਦੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਹਾਰਦਾ ਸੀ, ਮਾੜਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜਾਂ ਜ਼ਖਮੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਮੇਰਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਜਾਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬੁਰਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਾੜੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਣਾ ਨਾ ਛੱਡੋ। ਮੇਰੇ ਕੋਚ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇਹੀ ਗੱਲ ਸਿਖਾਈ, “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।” ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਭਾਈਚਾਰਾ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕ ਸਾਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦੀ।
