ਵੰਡੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਵਿਖਰੀ ਹੋਈ ਕਾਂਗਰਸ 2024 ‘ਚ ਕਿਵੇਂ ਕਰੇਗੀ ਬੀਜੇਪੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ
ਇਹ ਦਲੇਰੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਕਾਂਗਰਸ ਭਾਜਪਾ ਅਤੇ ਮੋਦੀ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਇਕੱਲਿਆਂ ਹੀ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਨਤਾ ਵਿਰੋਧੀ ਧਿਰ ਤੋਂ ਵੀ ਇਹੀ ਆਸ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਹੱਥ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ। ਮੁੱਠੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਾਲਮੇਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। 2024 ਦੀ ਲੜਾਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਲੜੇਗੀ ਕਾਂਗਰਸ?
ਇਲੈਕਸ਼ਨ ਨਿਊਜ। ਰਾਜਨੀਤੀ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲੋਂ ਸਿਆਣਪ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਯੋਧਾ ਵੀ ਆਖਰਕਾਰ ਅਭਿਮਨਿਊ ਹੀ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਮਕ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਜਮਾਉਣ ਲਈ ਹਿੰਮਤ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਰਣਨੀਤੀ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਕਾਂਗਰਸ (Congress) ਨੂੰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਸਿਆਣਪ ਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਸਿਆਸਤ ਦੀ ਲੜਾਈ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਫਾਈਨਲ ਦੀ ਦਹਿਲੀਜ਼ ‘ਤੇ ਹੈ।
ਕਾਂਗਰਸ ਵੰਡੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਲੋਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਮੌਕਾ ਦੇਖ ਕੇ ਸੰਸਥਾ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹਨ। ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ (Leadership) ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਕਰਤੱਵ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਛੱਡਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਰੋਕੇ ਅਤੇ ਰੁਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕਜੁੱਟ ਅਤੇ ਇਕਜੁੱਟ ਰੱਖੇ। ਬਾਕੀ ਲੜਾਈ ਲੜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕਬੀਲੇ ਨੂੰ ਇਸ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਇਰਾਦਿਆਂ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ‘ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰਨ।
ਕੋਈ ਤਾਲਮੇਲ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਜਥੇਬੰਦੀ ਖਿੰਡ ਗਈ
ਗਾਂਧੀ ਪਰਿਵਾਰ (Gandhi Family) ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਸੂਬਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਾਂਗਰਸ ਸਰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਕੋਈ ਤਾਲਮੇਲ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਜਥੇਬੰਦੀ ਖਿੰਡਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਕਰਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ, ਲਾਮਬੰਦ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਬੰਧਿਤ ਕਰਨ ਵੱਲ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਰਾਹੁਲ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਝੰਡਾ ਬਣਾ ਕੇ ਆਖਰੀ ਮੀਲ ਤੱਕ ਲੜਨਗੇ। ਜਿੱਥੇ ਪਾਰਟੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਜਾਂ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਾਰਟੀ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੜਦੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਅਕਸਰ ਇਹ ਸ਼ੱਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਪਾਰਟੀ ਲਈ ਜਾਂ ਸੱਤਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ ਲਈ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਤਸਵੀਰਾਂ ਦੇਖ ਕੇ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੰਘ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਬਣ ਰਹੇ ਰਾਹੁਲ
ਬੇਸ਼ੱਕ ਰਾਹੁਲ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਮੋਦੀ ਅਤੇ ਸੰਘ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਰੌਲਾ ਪਾ ਕੇ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਨਾ ਤਾਂ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਰੱਥ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਗਠਿਤ ਯਤਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਬੰਧਿਤ ਰਣਨੀਤੀ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਇਸ ਲਈ ਲੜਾਈਆਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਢਾਲਾਂ ਤੋਂ ਨਾਹਰੇ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਕੁਝ ਵੀ ਬਦਲਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਅਤੇ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਈ ਕਾਹਲੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਂਗਰਸ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਲਈ ਬੇਚੈਨੀ ਪੈਦਾ ਕਰਨੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਟੁੱਟੇ ਘਰ, ਪਿਛਲੀ ਸਦੀ ਦੇ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਨਾਅਰੇ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਇਸ ਬੇਚੈਨੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੁਧਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੀ ਹਾਰ
ਅਸ਼ੋਕ ਗਹਿਲੋਤ ਨੇ ਵੀ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਕਈ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਮਿਸਾਲ ਕਾਇਮ ਕਰਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆਏ। ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਖੁਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਤਾਰੀਫ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਤਾ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਿਵਾਰਕ ਕਲੇਸ਼ ਹੀ ਦੇਖਿਆ। ਯੂਪੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ 2012 ਤੋਂ 2017 ਤੱਕ ਅਖਿਲੇਸ਼ ਸਰਕਾਰ ਦੌਰਾਨ ਕੀ ਦੇਖਿਆ। ਆਪਣੀਆਂ ਹੀ ਸੀਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਲਝਣਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝੀ ਕਾਂਗਰਸ ਜਦੋਂ ਪਿਛਲੇ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਨਾ ਤਾਂ ਵਿਵਾਦ ਨੂੰ ਸੁਲਝਾ ਸਕੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਥਿਰਤਾ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇ ਸਕੀ।
ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ
ਵਿਰੋਧੀ ਧਿਰ ਸ਼ਾਇਦ ਕਾਂਗਰਸ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਸਕੇ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਸਥਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡੋ ਦਿਓ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਜੋੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੇ ‘ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਮੋਹਰ ਕਿਉਂ ਕੁਰਬਾਨ ਕਰੇਗਾ? ਵਿਰੋਧੀ ਧਿਰ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕਾਂਗਰਸ ਨੂੰ ਓਨੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਸਕੇ ਜਿੰਨੀ ਸਚਿਨ ਪਾਇਲਟ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਸਵਾਲ ਸਚਿਨ ਦੀ ਅਭਿਲਾਸ਼ਾ ਜਾਂ ਗਹਿਲੋਤ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਹੀ ਕਰਨ ਪ੍ਰਤੀ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਸਿਖਰਲੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਦੀ ਉਦਾਸੀਨਤਾ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਘਾਤਕ ਨਤੀਜੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਅਤੇ ਹੁਣ ਨਤੀਜੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਟਿਕਟਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਮੁਲਤਵੀ ਹੁੰਦੀ ਰਹੀ। ਜਥੇਬੰਦੀ ਦੇ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਕੁਰਸੀ ਤੋੜਦੇ ਰਹੇ। ਦਿੱਲੀ ਨੇ ਜੈਪੁਰ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਛੱਤ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਛੱਤਰੀ। ਇਕੱਲਾ ਬੰਦਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਰਾਜਸਥਾਨ ‘ਚ ਕਾਂਗਰਸ ਇਤਿਹਾਸ ਰਚਣ ਤੋਂ ਖੁੰਝ ਗਈ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੋਟ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਕਾਇਮ ਰੱਖਿਆ।
ਪੀਐੱਮ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਲੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਚੋਣਾਂ
ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਕਾਂਗਰਸ ਲਈ ਪੱਕਾ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਿਵਰਾਜ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਮੋਦੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਚੋਣਾਂ ਲੜੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਭਾਜਪਾ ਜਿੱਤ ਤੋਂ ਸਹਿਜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਰ ਕਾਂਗਰਸ ਦਾ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਭਾਜਪਾ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਤਮ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਗਿਆ. ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਸੂਬੇ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਚਿਹਰਿਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨਤਾ ਰੱਦ ਕਰਦੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਉਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਵਰਾਜ ਦੀ ਪਲੈਨਿੰਗ ਕਰ ਗਈ ਕੰਮ
ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਸਿਆਣਪ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਸਿਆਣੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਮੰਨੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਆਗੂ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆਏ। ਉਹ ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਅਤੇ ਮੰਚਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਦੇਖੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਰੋਹ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦੀ ਦੇਖ-ਰੇਖ ਕੀਤੀ। ਅਜਿਹੇ ਸਿਆਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਪਾਰਟੀ ਸੰਗਠਨ ਅਤੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂਪਨ ਲਿਆਉਂਦੇ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ।ਪਿਛਲੀਆਂ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਚੋਣਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਕਾਂਗਰਸ ਨੂੰ ਸੱਤਾ ਦਾ ਜੋ ਜੋਸ਼ ਆਇਆ, ਉਹ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ। ਹੰਕਾਰ ਦੇ ਦੰਗੇ ‘ਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ‘ਤੇ ਚਿੱਕੜ ਉਛਾਲਣ ਵਾਲੇ ਆਗੂ ਆਖਰਕਾਰ ਸ਼ਾਇਦ ਜਿੱਤਣਯੋਗ ਖੇਡ ਹਾਰ ਕੇ ਕੰਢੇ ‘ਤੇ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਸ਼ਿਵਰਾਜ ਇੱਕ ਜੁਗਾੜਬਾਜ਼ ਸਾਬਤ ਹੋਏ।
ਭਟਕ ਗਏ ਭੁਪੇਸ਼ ਸਿੰਘ ਬਘੇਲ
ਭੁਪੇਸ਼ ਬਘੇਲ ਨੇ ਛੱਤੀਸਗੜ੍ਹ ਦੀ ਵਾਗਡੋਰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਕਾਰਜਕਾਲ ਦੌਰਾਨ ਭੁਪੇਸ਼ ਬਘੇਲ ਕਾਂਗਰਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਭਾਜਪਾ-ਕੇਜਰੀਵਾਲ ਤੋਂ ਸਿੱਖਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨੇਤਾ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਨਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਅਤੇ ਕੰਮ ਦੋਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣਾ ਅਕਸ ਸੁਧਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੀ ਜੋ ਸ਼ੈਲੀ ਅਪਣਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਵੀ ਸੀ।
ਪਰ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬਘੇਲ, ਜੋ ਇੰਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ। ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਦਸਤਕ ਦਿੰਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਬਘੇਲ ਆਪਣਾ ਸਪੱਸ਼ਟੀਕਰਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਕਬਾਇਲੀ ਬਹੁਲਤਾ ਵਾਲੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕਬਾਇਲੀ ਵੋਟ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹੀ ਗੁਆਚ ਗਈ। ਇਸ ਨੂੰ ਰਣਨੀਤਕ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣਾ ਅਕਸ ਨਿਖਾਰਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਆਧਾਰ ਨੂੰ ਖਿਸਕਣ ਵੱਲ ਨਾ ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਉਪਰਾਲਾ ਕੀਤਾ।
ਛੱਤੀਸਗੜ੍ਹ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸੀ ਕਾਂਗਰਸ ਦਾ ਵੱਧ ਭਰੋਸਾ
ਚਾਰ ਰਾਜ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਛੱਤੀਸਗੜ੍ਹ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਕਾਂਗਰਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਰੋਸਾ ਸੀ। ਭਾਜਪਾ ਬਿਨਾਂ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਚੋਣ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਭਾਜਪਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਉਸ ਵਿਚ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਾਰੀ ਹੋਈ ਖੇਡ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬਘੇਲ ਨੇ ਕੇਂਦਰੀ ਏਜੰਸੀਆਂ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਦਾ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਇਆ ਪਰ ਇਹ ਪੀੜਤ ਕਾਰਡ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੋਟਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਿਹਾ। ਨਤੀਜਾ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ। ਛੱਤੀਸਗੜ੍ਹ ਨੇ ਕਾਂਗਰਸ ਨੂੰ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਾਜਪਾ ਨੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਮਲ ਖਿੜਿਆ ਹੈ।
ਚੋਣਾਂ ‘ਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਇੰਡੀਆ ਗਠਬੰਧਨ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਕਾਂਗਰਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਦਮ ‘ਤੇ ਇੰਡੀਆ ਗਠਬੰਧਨ ਬਣਾਇਆ ਪਰ ਇੰਡੀਆ ਗਠਬੰਧਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਚੋਣਾਂ ‘ਚ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ। ਸਿਆਸਤ ਅਤੇ ਬਿਆਨਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਇਕਸੁਰਤਾ ਅਤੇ ਇਕਸੁਰਤਾ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਵੋਟਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸੀਟਾਂ ਤੱਕ, ਮੁੱਦਿਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮਦਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਗਈ। ਸੂਬਾਈ ਚੋਣਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ ਵਿਰੋਧੀ ਏਕਤਾ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ‘ਚ ਟਕਰਾਅ ਦਾ ਨਵਾਂ ਦੰਗਲ ਬਣਿਆ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪਾਰਟੀ ਅੰਦਰ ਏਕਤਾ ਦੀ ਲੋੜ
ਕਾਂਗਰਸ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਏਕਤਾ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਪਾਰਟੀ ਅੰਦਰ ਏਕਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਲੋੜ ਹੈ ਵਿਰੋਧੀ ਧਿਰ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਾਡੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਹਿਯੋਗ ਅਤੇ ਸਦਭਾਵਨਾ ਦੀ। ਆਪਣੇ ਸੰਗਠਨ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨੀ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਨਾ ਕਿ ਹੋਰ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ। ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਰਹਿਮੋ-ਕਰਮ ‘ਤੇ ਸੀਟਾਂ ਲੈਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ‘ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਲੜਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਦੂਸਰਿਆਂ ਨਾਲ ਤਾਲਮੇਲ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਰਾਜਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਵਾਦਾਂ ਦਾ ਠੋਸ ਅਤੇ ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ ਹੱਲ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਆਮ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ
ਕਾਂਗਰਸ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਰਾਜ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਵਿਵਾਦ ਦੀਆਂ ਇਹ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਿਮਾਚਲ, ਕਰਨਾਟਕ, ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਗੁਜਰਾਤ ਤੱਕ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਾਂਗਰਸ ਲਈ ਇਹ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਹੋਰ ਪਾਰਟੀਆਂ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਹਾਲਾਤ ਅਜਿਹੇ ਨਹੀਂ ਹਨ ਕਿ ਕਾਂਗਰਸ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਦਾ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਬਣਨ ਦੇਵੇਗੀ। ਮਾਮਲਾ ਫਿਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਸ਼ ਬੇਚੈਨ ਕਾਂਗਰਸ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਕਾਂਗਰਸ। ਇਹ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਵਿਚਕਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾੜਾ ਹੈ।
