ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਦੌਰਾਨ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਸਿਹਤ ਯੋਜਨਾ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾਈ 62 ਸਾਲਾ ਔਰਤ ਦੀ ਜਾਨ…ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਸੁਣਾਈ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ
ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਰੀਜ਼ ਲਈ ਬਲੱਡ ਸ਼ੂਗਰ ਲੈਵਲ 550 mg/dL ਲਈ ਜਾਨਲੇਵਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਡਾਕਟਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਭੂਰ ਕੌਰ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣਾ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਚੁਣੌਤੀ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਸਿਹਤ ਯੋਜਨਾ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
ਸੰਗਰੂਰ ਦੀ ਭੂਰ ਕੌਰ ਲਈ, ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਸਿਹਤ ਯੋਜਨਾ ਇੱਕ ਵਰਦਾਨ ਸਾਬਤ ਹੋਈ। 62 ਸਾਲਾ ਭੂਰ ਕੌਰ ਪਿਛਲੇ 15-16 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਗਰ ਅਤੇ ਹਾਈਪਰਟੈਨਸ਼ਨ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਬਲੱਡ ਸ਼ੂਗਰ ਅਚਾਨਕ 550 mg/dL ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਕੋਲ ਸੋਚਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ। “ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਭੱਜ-ਦੌੜ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ,” ਉਸਦੀ ਨੂੰਹ, ਪਰਮਜੀਤ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਭੂਰ ਕੌਰ ਨੂੰ ਸੁਨਾਮ ਦੇ ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਹਾਰਟ ਕੇਅਰ ਸੈਂਟਰ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਗੰਭੀਰ ਸੀ। ਕਲੀਨਿਕਲ ਕਾਰਡੀਓਲੋਜਿਸਟ ਅਤੇ ਮੈਨੇਜਿੰਗ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਡਾ. ਅੰਸ਼ੁਮਨ ਫੂਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਭੂਰ ਕੌਰ ਨੂੰ ਡਾਇਬੀਟਿਕ ਕੀਟੋਐਸੀਡੋਸਿਸ, ਗੰਭੀਰ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ ਅਤੇ ਤੀਬਰ ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੰਭੀਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹਸਪਤਾਲ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਆਕਸੀਜਨ ਦਾ ਪੱਧਰ ਲਗਾਤਾਰ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਅਸਥਿਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਮੈਟਾਬੋਲਿਕ ਅਸੰਤੁਲਨ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ।”
‘ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਸਿਹਤ ਯੋਜਨਾ’ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ
“ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਸਿਹਤ ਯੋਜਨਾ” ਨੇ ਮੈਡੀਕਲ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ। ਡਾਕਟਰਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਯੋਜਨਾ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੇਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਡਾ. ਅੰਸ਼ੁਮਨ ਫੂਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅਜਿਹੀਆਂ ਐਮਰਜੈਂਸੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਰੀ ਘਾਤਕ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਰੀਜ਼ ਨੂੰ ਇਸ ਯੋਜਨਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਕਵਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਆਈਸੀਯੂ ਅਤੇ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਇਲਾਜ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੋਈ ਵਿੱਤੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕੋਈ ਉਡੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਿਰਫ਼ ਤੁਰੰਤ ਇਲਾਜ। ਗੰਭੀਰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਜਲਦੀ ਦਾ ਮਤਲਬ ਅਕਸਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।”
ਆਈਸੀਯੂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਜੰਗ
“ਪਹਿਲੇ ਕੁਝ ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਡਾ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਧਿਆਨ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ‘ਤੇ ਸੀ,” ਡਾ. ਫੁਲ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਅਸੀਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਸਾਹ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ, ਲਾਗਾਂ ਅਤੇ ਮੈਟਾਬੋਲਿਕ ਅਸੰਤੁਲਨ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਪਰਿਵਾਰ ਆਈਸੀਯੂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਬੈਠਾ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ, ਉਮੀਦ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਸਹਾਰਾ ਸਨ।”
ਫਿਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਾਪਸ ਆਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਸੁਧਾਰ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸੰਕੇਤ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਦੇ ਆਕਸੀਜਨ ਦੇ ਪੱਧਰ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ। ਲਾਗ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਘੱਟ ਹੋਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਇਲਾਜ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਰਾਹਤ ਆਈ – ਭੂਰ ਕੌਰ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਈ। ਡਾ. ਫੁੱਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਰਾਹਤ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪਲ ਸੀ। ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਰੀਜ਼ ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਕੰਢੇ ‘ਤੇ ਸੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।”
ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ
ਮੈਨੂੰ ਦੂਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਿਲੀ
ਹੁਣ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਠੀਕ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਭੂਰ ਕੌਰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਤਜਰਬੇ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਦਿਲੋਂ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਹੈ। “ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਹੈ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰ ਸੀ। ਮੈਂ ਡਾਕਟਰਾਂ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਧੰਨਵਾਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਅੱਜ ਹੈਲਥ ਕਾਰਡ ਕਰਕੇ ਜ਼ਿੰਦਾ ਹਾਂ।” ਸ਼ਬਦ ਸਧਾਰਨ ਸਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਡੂੰਘੇ ਸਨ।
ਸਧਾਰਨ ਰਿਕਵਰੀ ਤੋਂ ਵੱਧ
ਭੂਰ ਕੌਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮੈਡੀਕਲ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੈ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਚਾਨਕ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਬਾਰੇ ਹੈ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਇਲਾਜ ਅਤੇ ਸਹੀ ਸਹਾਇਤਾ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭੂਰ ਕੌਰ ਲਈ, ਸਿਹਤ ਕਾਰਡ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਸਮਾਂ ਸੀ। ਇਹ ਇਲਾਜ ਸੀ। ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੀ।
