ਮਹਾਰਾਣਾ ਪ੍ਰਤਾਪ ਨੇ ਮੁਗਲਾਂ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤੇ ਆਪਣੇ ਗੜ੍ਹ? ਜਾਣ ਕੇ ਭੁੱਲ ਜਾਓਗੇ ਹਲਦੀ ਘਾਟੀ ਦਾ ਯੁੱਧ
Mughals Vs Maharana Pratap: 1576 ਵਿੱਚ ਹਲਦੀਘਾਟੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਰਾਣਾ ਪ੍ਰਤਾਪ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦਾ ਪੁਨਰਗਠਨ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਲਦੀਘਾਟੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਕੀਤੇ ਜਿਆਦਾ ਦੂਰਗਾਮੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਿਵੇਰ ਮੁਹਿੰਮ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਇਸ ਨੂੰ ਮੇਵਾੜ ਦਾ ਮੈਰਾਥਨ ਤੇ ਮੁਗਲਾਂ ਖਿਲਾਫ ਪ੍ਰਤਾਪ ਦਾ ਫੈਸਲਾਕੁੰਨ ਝਟਕਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਪੜ੍ਹੋ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ....
1576 ਵਿੱਚ ਹਲਦੀਘਾਟੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਹਾਰਾਣਾ ਪ੍ਰਤਾਪ ਅਡੋਲ ਰਹੇ। ਅਕਬਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਤਨਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹੇ। ਅਰਾਵਲੀ ਪਹਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਸਥਾਨਾਂਤਰਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਤਾਪ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪੁਨਰਗਠਿਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਵਧਾਉਣ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਫੈਸਲਾਕੁੰਨ ਲੜਾਈ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਭਾਮਾਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਤਾਰਾਚੰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਗਲੇ 12 ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਪੈਸਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦਿਵੇਰ ਮੁਹਿੰਮ ਪ੍ਰਤਾਪ ਨੇ ਬਾਜ਼ੀ ਪਲਟ ਦਿੱਤੀ।
ਹਲਦੀਘਾਟੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਕੀਤੇ ਜਿਆਦਾ ਦੂਰਗਾਮੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਿਵੇਰ ਮੁਹਿੰਮ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਇਸ ਨੂੰ ਮੇਵਾੜ ਦਾ ਮੈਰਾਥਨ ਅਤੇ ਮੁਗਲਾਂ ਖਿਲਾਫ ਪ੍ਰਤਾਪ ਦੇ ਨਿਰਣਾਇਕ ਝਟਕੇ ਵਜੋਂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਜਿੱਤ ਨੇ ਅਕਬਰ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਮਹਾਰਾਣਾ ਅਡੋਲ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਹਲਦੀਘਾਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਹਾਰਾਣਾ ਮੁੜ ਤੋਂ ਫੌਜ ਸੰਗਠਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲਗੇ
ਹਲਦੀਘਾਟੀ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਲੜਾਈ 18 ਜੂਨ, 1576 ਨੂੰ ਹੋਈ ਸੀ। ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੁਗਲਾਂ ਨੇ ਗੋਗੁੰਡਾ ਅਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ‘ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੁਗਲ ਮਹਾਰਾਣਾ ਪ੍ਰਤਾਪ ਨੂੰ ਫੜਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੇ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਪ੍ਰਤਾਪ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਮੇਵਾੜ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸੇ ‘ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਟਰੋਲ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਿਆ।
ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਡਾ. ਜੀ.ਐਨ. ਸ਼ਰਮਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਲਦੀਘਾਟੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਪ੍ਰਤਾਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਟੱਲ ਰਹੀ; ਸਗੋਂ, ਉਹ ਅਰਾਵਲੀ ਵਾਦੀਆਂ ਤੋਂ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਪੁਨਰਗਠਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪ੍ਰਤਾਪ ਅਜੇ ਵੀ ਅਕਬਰ ਲਈ ਇੱਕ ਚੁਣੌਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਮੇਵਾੜ ਬਾਰੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਿਆ। ਇਸ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੁਗਲ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਮੇਵਾੜ ਵਿੱਚ ਕਈ ਪੁਲਿਸ ਸਟੇਸ਼ਨ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ। ਇਹਨਾਂ ਸਟੇਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਤਾਪ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਆਬਾਦੀ ਨੂੰ ਮੁਗਲ ਅਧੀਨਤਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇਣਾ ਸੀ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਇਹ ਪੁਲਿਸ ਸਟੇਸ਼ਨ, ਜਿੱਥੇ ਮੁਗਲ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਪ੍ਰਤਾਪ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ‘ਤੇ ਸਨ।
ਹਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਿੱਤ
1577 ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਤਾਪ ਨੇ ਮੁਗਲ ਚੌਕੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਕਬਰ ਨੇ ਇਸ ‘ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਦੈਪੁਰ ਦਾ ਨਾਮ ਮੁਹੰਮਦਾਬਾਦ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਤਾਪ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ, ਪੁਰਾਣਾ ਨਾਮ ਉਦੈਪੁਰ ਬਹਾਲ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮੁਗਲ ਸਿੱਕੇ ਬਣਾਏ। ਉਸ ਨੇ ਗੋਗੁੰਡਾ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁਬਾਰਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਪ੍ਰਤਾਪ ਨੇ ਹੁਣ ਭਾਟੀ ਰਾਜਪੂਤਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੜ੍ਹ ਮੋਹੀ ‘ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖੀ। ਸਤੰਬਰ 1577 ਵਿੱਚ, ਮੇਵਾੜ ਅਤੇ ਭਾਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ
ਇੱਥੇ ਮੁਜਾਹਿਦ ਬੇਗ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਸਵਾਰ ਸਿਪਾਹੀ ਮੁਗਲ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮੁਜਾਹਿਦ ਸਮੇਤ ਸੈਂਕੜੇ ਮੁਗਲ ਸਿਪਾਹੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਪ੍ਰਤਾਪ ਨੇ ਮੋਹੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਅਬੁਲ ਫਜ਼ਲ ਨੇ ਆਪਣੇ “ਅਕਬਰਨਾਮਾ” ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲਿਖਿਆ, “ਮੇਵਾੜ ਅਤੇ ਭਾਟੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਮੋਹੀ ‘ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਸਲਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੋਹੀ ਦੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਅਫਸਰ ਮੁਜਾਹਿਦ ਬੇਗ ਨੂੰ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ। ਉਹ ਲੋੜੀਂਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਖੇਤਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਮੁਜਾਹਿਦ ਬੇਗ ਨੇ ਰੁਸਤਮ ਵਾਂਗ ਬਹਾਦਰੀ ਦਿਖਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਗਿਆ।” ਅਗਲੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਤਾਪ ਨੇ ਡੂੰਗਰਪੁਰ, ਬਾਂਸਵਾੜਾ ਅਤੇ ਬਾਂਗਰ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਂਗ, ਭੀਲ ਸਨ ਨਾਲ
ਪ੍ਰਤਾਪ ਲਗਾਤਾਰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਵਧਾਉਣ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਓਮੇਂਦਰ ਰਤਨੂ ਦੀ ਕਿਤਾਬ “ਮਹਾਰਾਣਾ – ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੀ ਜੰਗ” ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪ੍ਰਤਾਪ ਨੇ ਮਾਈਰਾ ਦੀਆਂ ਖਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਛੁਪੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਭਾਮਾਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਤਾਰਾਚੰਦ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਫੰਡਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ। ਸੋਲੰਕੀਆਂ ਅਤੇ ਚੌਹਾਨ ਸਰਦਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਿਰੋਹੀ, ਇਦਰ, ਡੂੰਗਰਪੁਰ, ਬਾਂਸਵਾੜਾ ਅਤੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਸ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਿੰਘ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕਤੀਵਤ ਵੀ ਪ੍ਰਤਾਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ।
ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਤਾਪ ਕੋਲ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਫੌਜ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਸਵਾਰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਪ੍ਰਤਾਪ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੁੰਵਰ ਅਮਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਵੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅਗਵਾਈ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ। ਰਣਨੀਤਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ, ਇਹ ਪ੍ਰਤਾਪ ਲਈ ਇੱਕ ਅਨੁਕੂਲ ਸਮਾਂ ਸੀ। 1580-81 ਦੇ ਆਸਪਾਸ, ਮੁਗਲ ਸਾਮਰਾਜ ਬੰਗਾਲ, ਬਿਹਾਰ ਅਤੇ ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮੀ ਸਰਹੱਦ ਵਿੱਚ ਬਗਾਵਤਾਂ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਕਬਰ ਦੀਆਂ ਤਰਜੀਹਾਂ ਬਦਲ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਉਠਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਰਾਣਾ ਪ੍ਰਤਾਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਸਰਦਾਰਾਂ ਭਾਮਾਸ਼ਾਹ, ਹਕੀਮ ਖਾਨ ਸੁਰ, ਚੁੰਡਾਵਤ ਸਰਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਭੀਲ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੀਵਾਰ ਮੁਹਿੰਮ ਦੀ ਰਣਨੀਤੀ ਬਣਾਈ। ਭੀਲ ਭਾਈਚਾਰਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਤਾਪ ਦੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਨੇੜਲੇ ਸੰਬੰਧ ਸਨ, ਇਸ ਮੁਹਿੰਮ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਅਤੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਬਣੇ।
ਮੇਵਾੜ ਦੀ ਜੀਵਨ ਰੇਖਾ, ਦਿਵੇਰ ‘ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ
ਦਿਵੇਰ(ਮੌਜੂਦਾ ਰਾਜਸਮੰਦ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ) ਅਰਾਵਲੀ ਪਹਾੜੀ ਲੜੀ ਦੀਆਂ ਵਾਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਦਰਾ ਸੀ। ਇਹ ਮੇਵਾੜ ਨੂੰ ਮਾਰਵਾੜ ਅਤੇ ਗੁਜਰਾਤ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਸੀ। ਦੀਵਾਇਰ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਦਾ ਅਰਥ ਮੇਵਾੜ ਦੀ ਜੀਵਨ ਰੇਖਾ ‘ਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਸੀ। ਤਾਕਤ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਪ੍ਰਤਾਪ ਨੂੰ ਇਸ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਮੁਗਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਕੁਝ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਪ੍ਰਤਾਪ ਦੀ ਦੀਵਾਇਰ ਮੁਹਿੰਮ ਨੂੰ 1582 ਵਿੱਚ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਓਮੇਂਦਰ ਰਤਨੂ ਇਸ ਹਮਲੇ ਦੀ ਤਾਰੀਖ 1583 ਵਿੱਚ ਵਿਜੇਦਸ਼ਮੀ ਤੱਕ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਤਾਪ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਮੁਗਲਾਂ ‘ਤੇ ਤਿੰਨ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਮੁਗਲ ਕਮਾਂਡਰ ਸੇਰੀਮਾ ਖਾਨ ਅਤੇ ਉਜ਼ਬੇਕ ਬਹਿਲੋਲ ਖਾਨ, ਕਈ ਮੁਗਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ। ਇਸ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਜੰਗੀ ਕੈਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪ੍ਰਤਾਪ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਉਸ ਦਿਨ ਦੁਸ਼ਮਣ ਫੌਜਾਂ ‘ਤੇ ਤਬਾਹੀ ਮਚਾ ਦਿੱਤੀ। ਦੁਪਹਿਰ ਤੱਕ, ਦੀਵਾਇਰ ਥਾਣੇ ‘ਤੇ ਭਗਵਾਂ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਇਆ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਉਸ ਰਾਤ ਤੱਕ, ਪ੍ਰਤਾਪ ਨੇ ਮੇਵਾੜ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬੱਤੀ ਮੁਗਲ ਚੌਕੀਆਂ ‘ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕੁੰਭਲਗੜ੍ਹ ‘ਤੇ ਵੀ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਤਾਪ ਨੇ ਹਲਦੀਘਾਟੀ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲਿਆ। ਕਰਨਲ ਜੇਮਜ਼ ਟੌਡ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੀਵੈਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਮੇਵਾੜ ਦੀ ਮੈਰਾਥਨ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਟੌਡ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੂਨਾਨੀਆਂ ਨੇ ਮੈਰਾਥਨ ਵਿੱਚ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਨੂੰ ਫੈਸਲਾਕੁੰਨ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਤਾਪ ਨੇ ਦੀਵੈਰ ਵਿਖੇ ਮੁਗਲ ਚੌਕੀਆਂ ਦੀ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ। ਡਾ. ਗੋਪੀਨਾਥ ਸ਼ਰਮਾ ਲਿਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਮੁਹਿੰਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਵਾੜ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪਹਾੜੀ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਰਾਣਾ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਚਿਤੌੜਗੜ੍ਹ, ਅਜਮੇਰ ਅਤੇ ਕੁਝ ਮੈਦਾਨੀ ਖੇਤਰ ਮੁਗਲਾਂ ਕੋਲ ਰਹੇ, ਪਰ ਅਰਾਵਲੀ ਖੇਤਰ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਪ੍ਰਤਾਪ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਦਿਵੇਰ ਜਿੱਤ ਦੇ ਦੂਰਗਾਮੀ ਪ੍ਰਭਾਵ
ਦਿਵੇਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਾਪ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਫੌਜੀ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਦੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵੀ ਸਨ। ਇਸ ਨੇ ਪ੍ਰਤਾਪ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਮਾਣ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ।
ਹਲਦੀਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਇਸਨੇ ਮੁਗਲ ਵੱਕਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸਨੇ ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਸੀਮਤ ਸਰੋਤਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਰੁੱਧ ਸੰਘਰਸ਼ ਜਾਰੀ ਹੈ।
